เมื่อวาน 5 ตุลาคม 2550 นอกจากจะเป็นวันสอบวันสุดท้ายแล้ว ยังเป็นวันที่ชีวิตผมเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
เมื่อผม ต้องสูญเสียคนสำคัญในชีวิต 1 คน ไปตลอดกาล
คนที่รู้จักผม หรือครอบครัวเป็นการส่วนตัวคงทราบว่า ผมมียาย 1 คน ซึ่งท่านได้เป็นอำมภาด ไล้ๆกับที่ผมตาบอดเลย
ผมตาบอดวันที่ 1 กุมภา ยายผม เริ่มอาการแย่ลงวันที่ 3 กุมภา ช่วงนั้นครอบครัวเราต้องรับเรื่องร้ายๆ ถึง 2 เรื่องพร้อมกัน
มันเป็นเรื่องที่หนักมากๆ ยายผมอาการแย่ลงเรื่อยๆ จนไม่สามารถขยับได้ในที่สุด (ความจริงได้นิดหน่อย) ต่อมาก็พูดไม่ได้
พวกเราก็ดูแลยายในสภาพนั้นอย่างดีมาตลอด จนผ่านมา 2 ปีครึ้ง ยายทรมาณแบนั้นมา 2 ปีครึ้ง
จนเมื่อวานซืน ยายผมอาการทรุด เริ่มหายใจไม่ออก ต้องใช้ถังออกซีเจน ความจริงพวกเราทำใจเรื่องยายกันมานานแล้ว จนเมื่อวานซืน พวกเราทุกคนรู้สึกตรงกัน ว่าคงจะถึงเวลาแล้ว
เมื่อวาน วันที่ 5 ตุลาคม ก่อนออกจากบ้าน ผมมีความรู้สึกประหลาด ว่าผมจะไม่ได้เห็นยายหลังจากที่ผมกลับจากโรงเรียน ผมเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง แล้วโทรถามแม่อยู่เรื่อยๆ
จนถึงตอนเย็น ก่อนผมกลับบ้าน ผมโทรหาแม่อีกครั้ง ยังโอเคอยู่ จนผมกลับบ้าน ยายก็เสียแล้วจริงๆ ยายเสียตอน 16.50 น. ก่อนผมกลับบ้านแค่ 10 นาที
ผมไม่รู้ว่าผมจะเสียใจ หรือดีใจดี เพราะเวลายายอยู่ ยายทรมาณมาก มันอาจจะดีก็ได้ ที่ยายได้หลุดพ้นจากความทรมาณ
แม่ผม สวดมนต์ นั่งสมาธิให้ยายทุกวัน ให้ยายพ้นทุกข์ อาจจะเป็นเพราะเรื่องนี้ก็ได้ ที่ทำให้ยายหลุดพ้นจากความทรมาณ
ความเปลี่ยนแปลง เกิดขึ้นกับผมอีกครั้ง
ผมต้องยอมรับว่า การสูญเสียครั้งแรก ค่อนข้างทำใจได้ยากมาก ถ้าเป็นเมื่อวาน ผมคงเขียนแบบนี้ไม่ได้
แต่เพราะพวกเราอาจจะทำใจกันมานานแล้ว ประกอบกับ พวกเราทำดีที่สุดแล้ว ผมว่า คงไม่มีใครมาเสียใจพายหลัง
กับเหตุผลหลักๆ คือ พวกเราเชื่อว่า ยายท่านไปสบาย จากผลบุญของยาย และที่แม่ผม สวดมนต์ นั่งสมาธิให้ยาย
พวกเราเชื่อว่า ยายจะต้องสบายกว่าที่เป็นอยู่นี้ แม่ผมบอกผมเสมอว่า ยายไปดีแล้ว
ตอนนี้ผมทำใจได้แล้ว คุณยายจะยังอยู่ในความทรงจำผมตลอดไป ความทรงจำที่มีความสุข ความทรงจำที่มีความทุกข์ ทุกๆอย่างจะยังอยู่กับผม ยายจะอยู่ในความทรงจำสำหรับผมตลอดไป
ผมรักยายนะครับ
สำหรับคนที่ยังมีคนสำคัญอยู่ ดูแลท่านให้ดีๆ ก่อนที่ท่านจะกลายเป็นแค่ความทรงจำ
ว่าจะไม่ร้องให้แล้ว เขียนบล๊อกแล้วร้องให้จนได้
ผมคิดอยู่ว่า จะอัพบล๊อกนี้ดีใหม จนผมตัดสินใจว่า จะอัพไว้สักพัก แล้วค่อยมาปรับเป็น Drafe เพราะผมคิดว่ามันเศร้า
ไม่อยากทำให้คนอื่นเศร้า แต่ผมก็อยากเขียนเก็บไว้
ตอนนี้ ถึงจะยังทำใจไม่ได้ในบางเวลา แต่ก็ไม่เป็นไรแล้วครับ
ไว้บ่ายๆ ผมจะมาเขียนเรื่องการสอบนะครับ ทำได้ดีเลยทีเดียว
เมื่อกี้ออกไปนอกห้อง มีคนมาเต็มบ้านเลย พี ป้า น้า อา ญาติๆ มาเพียบเลย ทั้งที่ผมรู้จัก / เคยรู้จัก (ตอนเด็กมากๆ) / ไม่รู้จัก
เขาจะพายายไปวัดวันนี้ครับ
อ้อ ผมโชคดีอย่างที่เรื่องนี้เกิดหลังสอบเสร็จ ไม่งั้น ผมไม่มีสมาธิสอบแน่ๆ
ขอโทษถ้าทำให้ใรคร

ท่านไปสบายแล้วครับ และทุกคนก็ทำได้ดีที่สุดแล้วโดยเฉพาะตัวน้องเอง อย่างไรก็ตามขอให้เก็บความรักที่มีให้คุณยายไว้ตลอดไปนะครับ

#7 By apple666 (Nopphasul) on 2007-10-06 20:46

เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆ กันนี้เลยค่ะ

ตอนนั้นขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลย ว่าขอให้ยายไปสบายเถอะ อย่าทรมานอีกต่อไปเลย

คิดซะว่า ท่านไปสบายแล้วนะคะ และ ท่านจะยังอยู่ในความทรงจำของเราไปตลอดกาล

#6 By *รักเร้น* on 2007-10-06 19:08

พี่พูดไม่ออกค่ะ

#5 By Oh_o! ~*~ step up~*~ on 2007-10-06 19:01

#4 By Oh_o! ~*~ step up~*~ on 2007-10-06 19:01

เสียใจด้วยนะครับ

#3 By XEGXEF on 2007-10-06 09:47

ผมเข้าใจความรู้สึกนี้ครับ คุณปู่ผมก็เพิ่งเสียเมื่อปีก่อนครับ มันกระทันหันสำหรับผมมากครับ เพราะตอนที่คุณปู่เข้าโรงพยาบาลนั้น ไม่คิดคุณปู่ท่านจะเสีย ในทุกๆวันที่คุณปู่ผมอยู่โรงบาล จะมีป้าของผมมาเยี่ยม และ คนอื่นจะมาเมื่อมีเวลา ผมก็มาเยี่ยมบ่อยๆกับคุณพ่อ ป้าของผมเกิดไม่สบายก็เลยไม่มาเยี่ยมเพราะกลัวว่าคุณปู่จะติดหวัด ผมเลยมาเยี่ยมแทน และวันถัดมาผมก็ไม่ได้มาเยี่ยมคุณปู่ และท่านก็เสียชีวิตแล้ว มันเหมือนเป็นความผิดผมที่วันนั้นไม่ไปเยี่ยมคุณปู่ ทำให้ท่านจากไปอย่างเดียวดาย ถ้าผมได้ๆไปท่านอาจจะมีกำลังใจอยู่ต่อไปก็ได้

#2 By on 2007-10-06 09:39

เสียใจด้วยนะครับ ผมก็เพิ่งเสียตาของผมไปเหมือนกัน กะว่าจบแล้วจะบวชให้ แต่ตาไม่อยู่รอแล้วอยากบอกว่ารักท่านมาก

#1 By -:-K-J-:- on 2007-10-06 09:29